سرِ جماعت است ؛ و از گروه‌گرايى ، بپرهيزيد كه تك روان بهرهء شيطانند ؛ هم بدان سان كه گوسفندان بريده از رمه ، بهرهء گرگهاى بيابان . براى توضيح و تشريح اين نقش مهم و عملى امامِ برگزيدهء خداوند و تبيين جايگاهِ آن در معارف اسلامى ، كه مهم‌ترين و محورىترين نقشِ امامت است ، بايد گفت : يك ، قرآن مجيد كه از صقع ربوبى فرود آمده است ، كتاب زندگى و مايهء طراوت و شادابى حيات مادى و معنوى انسان‌هاست : « يأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ » . « 1 » اى مؤمنان [ نداى ] خداوند و پيامبر را هرگاه شما را به چيزى فراخوانند كه به شما زندگى مىبخشد ، اجابت كنيد . دو ، از آنجا كه فهم و دركِ معارف دينى ، پيش از عمل ، ضرورى است ؛ چرا كه فهمِ بىعمل ، تباهى مىآورد ، و عملِ صحيح و صالح بدون فهم و دركِ درست ، محال و ناشدنى است ؛ ناگزير ، مسلمانان نيازمند فهم درست و درك صحيحِ مقصودِ از اين معارف‌اند . سه ، فهم‌ها و درك‌ها متفاوت آفريده شده است . و همين گونه گونى در آفرينش ، اگر چه امرى طبيعى و موجب زيبايى و جمال آدميان و راز و رمزِ « نيكوترين ساختار » ( أحسن تقويمِ ) آن‌هاست ؛ ليكن تفارق فهم‌ها در برخورد با كتاب الهى ( قرآن ) و سنّتِ نبوى ، خود ، دريافت‌هاى گوناگونى را به دنبال دارد ، تا

--> ( 1 ) . انفال ، آيهء 24 .